Άντε στην υγειά της!

Μιας και η Κα Γκερέκου ανέλαβε τα του Πολιτισμού και Τουρισμού, τι καλύτερο από το να βάλω ένα του συζύγου της, του μέγα Τόλη για υπόκρουση στο πρώτο μετεκλογικό post μου.
"Γλυκά πονούσε το μαχαίρι" και ο νοών νοεί το..



Αναλύσεις δεν κάνω, βαρέθηκα κι εγώ, βαρέθηκαν κι οι φίλοι μου.
Πάντως ο Έλληνας εκτός από κυβερνήσεις πρέπει να αλλάξει και τον εαυτό του κι αυτό είναι το δυσκολότερο.... Το είπε και ο εθνικός μας κωμικός χτες το βράδυ σπάζοντας άλλη μια φορά τα μηχανάκια της AGB και είχε δίκιο.

Βέβαια την ίδια ώρα που κάνει σκληρή κριτική στους άλλους για βρομοδουλειές ή παριστάνει τον καλό Γυμνασιάρχη , κάνει γκρίζα διαφήμιση στην Olympic Air του Βγενόπουλου:
Εκείνα τα post-it λέω, που είχε γεμίσει το σκηνικό πίσω του, μήπως παρέπεμπαν στη διαφήμιση της Olympic Air ή εγώ έχω νοσηρό μυαλό????

ΥΓ: Κατά διαβολική σύμπτωση στο παραπάνω βίντεο συμμετέχει και ο.... ΣΥ.ΡΙΖ.Α (Πάντζας!!) Αυτό θα πει συγκυβέρνηση!

Ο νέος Αφέντης προβάρει το κοστούμι του...

Στις Ευροεκλογές, Παρασκευή απόγευμα, λίγο πριν φύγω από το γραφείο, έφτιαξα ένα μικρό αφισάκι-πρόταση για τους αναποφάσιστους συναδέλφους και το κόλλησα στη πόρτα.
Είναι αυτό που βλέπετε πιο πάνω... η πρόταση μου.
Το κακό είναι ότι το κόμμα που προτείνω ακόμα δεν έχει δημιουργηθεί, άρα ακόμα κι αν υπάρχουν ψηφοφόροι έτοιμοι να το στηρίξουν, θα πρέπει να περιμένουν αρκετά. Άλλωστε μερικές λέξεις του τίτλου, όπως "Αξίες", "όραμα" εκλείπουν όχι μόνο στον πολιτικό κόσμο αλλά και στη καθημερινότητά μας.

Καλό βόλι σε όσους/ες πάνε στις κάλπες...
Ένα τραγουδάκι θα αφιερώσω σε επερχόμενους και απερχόμενους πρωθυπουργούς:

Άδειο βλέμμα ....

Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν και ξηγήσου!
Γιατί ρε συ δεν με κοιτάς στα μάτια;
Που τρέχει το βλέμμα σου, τι σκέφτεσαι;
Σκέφτεσαι;
Σκέφτηκες ποτέ σου πόσο σκατά τα έκανες και εσύ;
Που κοιτάς ρε μάγκα;
Το μέλλον πάντως δεν το ατενίζεις - τουλάχιστον το δικό μας.
Το δικό σου ίσως... ξέρεις εσύ: κοψίδια, βόλτα με τα πιτσιρίκια και την κυρά, τάβλι και μεγάλες κουβέντες στα... σουβλατζίδικα, playstation, κανένα 5Χ5 (καλύτερα προπονημένος).
Μια χαρά σε βρίσκω...
Σε βλέπω στις γιγαντοαφίσες, βλοσυρό, ψαρωτικό, και καλά "στιβαρό" και θέλω να γελάσω, μα ο θυμός μου υπερισχύει.
Στο άδειο σου βλέμμα καθρεφτίζονται δεκαετίες κοροϊδίας και φρούδων ελπίδων.
Σε βάλανε οι διαφημιστές να πουλήσεις, αλλά το προϊόν σου έληξε, βρώμισε..
Δεν θέλω να σε ξαναδώ...

Στο μεταξύ οι μεγαλοδημοσιογράφοι ανεξαρτήτως χρωματισμού, ψυλλιάζονται ότι δύσκολα θα κάτσει η αυτοδυναμία και άρχισαν τη καταστροφολογία:
"Θα μείνει ακυβέρνητη η χώρα" έσκουζε ο Τράγκας στο ραδιόφωνο, (λες και τόσα χρόνια αυτή η χώρα κυβερνιέται) κι είναι έτοιμος να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, φτάνει να μη διαταραχτεί το Καθεστώς που πηδάει την χώρα δεκαετίες τώρα...

Κι εγώ λέω ότι η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, να θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του Βούδα και Πάπα μαζί, όταν αποκτά εξουσία, είναι αυτή που φταίει για τα δεινά της καθημερινότητας, στη δουλειά, στις υπηρεσίες, στις κυβερνήσεις.
Να τον υποχρεώσεις να δουλέψει ως ομάδα, να του σπάσεις το Υπερεγώ, τον Ξερολισμό του μπας και βγάλει επιτέλους τις αρετές του.
Κι αυτή η δυνατότητα είναι η ΜΟΝΗ που έχει πλέον ο πολίτης:
Να τους βάλει με το ζόρι να δουλέψουν μαζί για το Κοινό Καλό.
Κι ας ανοίξει επιτέλους τα αυτιά της η Αριστερά που δεν έχει παρωπίδες (υπάρχει;), ας μπει στη φωτιά κι ας καεί!
.........................................
Αχ η μουσική βάλσαμο στη ψυχή μου!

"Το κοπερτί" της Λένας, της Μαριανίνας και του Γιάννη, για τους φίλους μου αφιερωμένο (στις 20 Οκτωβρίου ζωντανά στο Παλλάς - μα τα εισιτήρια ξεκινούν από 50 ευρώ - ντροπή ρε παιδιά να πουλιούνται οι αναμνήσεις της εφηβείας μας τόσο ακριβά!)

όλα τριγύρω αλλάζουνε...

Σε ένα μήνα περίπου θα αλλάξουμε διαχειριστή.
Η πολυκατοικία μας έχει ρετιρέ και ισόγεια, έχει πλούσιους και μεροκαματιάρηδες, μπαλκόνια με λουλούδια και υπόγεια.
Δυστυχώς έχει πολλά τρωκτικά που μαγαρίζουν στο πέρασμα τους κυρίως τους κάτω ορόφους και τρώνε ό,τι βρουν.

Ο διαχειριστής μένει ψηλά - δεν τον αφορά...

Καμιά φορά όταν οι ένοικοι διαμαρτυρηθούν, τους τάζει "απολύμανση" τους το χρεώνει στα κοινόχρηστα και μετά το ξεχνά.

Ο νέος μας διαχειριστής είναι χαμογελαστός...
Το είχε καημό να αναλάβει - ιδιαίτερα η μάνα του.
Μοιράζει χαμόγελα και σφίγγει χέρια, θα λύσει -λέει- όλα μας τα προβλήματα.

Όμως τα ποντίκια θα είναι πάντα εκεί, ατάραχα θα συνεχίζουν να βρομίζουν και να χώνονται στα διαμερίσματα μας γιατί την υπηρεσία απολύμανσης δεν την κάλεσε ΚΑΝΕΙΣ, ΠΟΤΕ... και εμείς - οι ένοικοι - αφήσαμε τις ζωές μας σε άχρηστα χέρια.

Κι όπως λέει κι ο ποιητής:

Όλα τριγύρω αλλάζουνε...
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν...

...................................................................
Κατά τη διάρκεια των διακοπών, ένας φίλος μου ζήτησε να ανεβάσω ένα single που βγήκε ως συμπληρωματικό στη συλλογή "Τραγούδια έγραψα για φίλους" του Διονύση Σαββόπουλου.
Πρόκειται για την εκδοχή των Κατσιμιχαίων στα "Παιδιά που χάθηκαν" και των Ομήρου Απόγονοι στη "Παράγκα". Και τα δύο τραγούδια μοιάζουν σαν να γράφτηκαν σήμερα για μιαν Ελλάδα που ίσως δεν αλλάξει ποτέ..

Επειδή το δισκάκι μάλλον δεν βρίσκεται πια, μπορείτε να το βρείτε εδώ: http://rapidshare.com/files/276318365/sabopoulos-single.zip

Εγώ ήθελα να γίνω δέντρο...

Ευτυχώς λέει, δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές...
μόνο δέντρα χάθηκαν...
δέντρα που πίνουν το δηλητήριο που παράγει η ανθρώπινη δραστηριότητα
και το μετουσιώνουν σε ανάσες...
δέντρα που στέκονται εκεί - σε μια σπιθαμή γης - και τους αρκεί
να μεγαλώσουν, να κάνουν καρπούς, να συνεχίσουν τη ζωή...

Σε ένα πλανήτη που ένα εγωιστικό ον έχει κατακυριεύσει...
Ένα ον που πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται αισχρά στο σπίτι που το φιλοξενεί, σκορπίζοντας θάνατο και καταστροφή κάθε μέρα σε κάθε μήκος και πλάτος της Γαίας.
Ένα ον, που έφτιαξε Θεούς, ελπίζοντας να το σώσουν όταν η οργή της φύσης τιμωρεί...
Ένα ον θρασύδειλο, εκδικητικό, ανόητο.

Να χαθούν ρε ανθρώπινες ψυχές!
Να χαθούν στη πυρά, όσοι τους αξίζει η τιμωρία!
Τι θα χάσει ο πλανήτης;

Εγώ το δέντρο θα κλάψω...
αυτό που μου δίνει ζωή χωρίς να μου ζητά τίποτα...

HELLO!

ο Σταύρακας...

καθώς το καλοκαίρι φεύγει σαν την άμμο από τη χούφτα του γιού μου που παλεύει να χτίσει (κι αυτός σαν τον πατέρα του) πύργους στην άμμο, δεν βρήκα καλύτερη μουσική υπόκρουση από αυτή που μπορείτε να απολαύσετε παρακάτω:
Η υπέροχη Dusty Springfield στο τραγούδι που πάντα μου έφερνε γλυκόπικρη διάθεση και εικόνες -αποχαιρετισμούς σε παλιά καλοκαίρια...
Αχ κι αυτή η τρομπέτα....

Υ.Γ.: Είμαι εδώ, και είμαι καλά!
(κακό σκυλί ψόφο δεν έχει - απλά αν είναι και τεμπελόσκυλο, βαριέται λίγο παραπάνω)

ως αποχαιρετισμός..

...μόνιμος ή καλοκαιρινός θα δείξει...
Ένα τραγούδι κόντρα στη ραστώνη των ημερών.
το αφιερώνω σε μένα - ίσως να συνέλθω..

ΠΑΤΡΙΔΑ
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν.
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά.
Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να 'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.
"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν,
τι ωραία που πέφτουν....".
Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ'τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ'άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή.
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη.
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική.
Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών.
Θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ'την Ομόνοια να πετάν' δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα.
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας,η καημένη,
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή.
Δεν θέλω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου.
Με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις,ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο.
Κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Καλό καλοκαίρι!