Ρολόγια χωρίς κομπολόγια...

Εφτά παρά τέταρτο εγερτήριο - ήχος στο κινητό : κυματάκια και μια μπουρού να φωνάζει αναχώρηση. 

Αν αργήσω να πατήσω τουλάχιστον "αναβολή" το πλοίο φεύγει και μαζί του ο ύπνος - εγώ μένω στην αποβάθρα μόνο με το σώβρακο, κάθιδρος.
Ο ύπνος τελευταία δεν είναι ήσυχος, δεν είναι ξεκούραστος: έγνοιες, άγχη και κάποια κρυμμένα φέρνουν εφιάλτες, δυσπεψίες, νυχτερινές ουρήσεις, πονοκεφάλους και συχνή παρακολούθηση απροσδιόριστων σκιών και θορύβων μέσα στη σιγαλιά της νύχτας.
Το πρωί σχεδόν λιπόθυμος, αυτοματοποιημένες κινήσεις: ντουζ, ντύσιμο,καφές, πρωινό, τελευταία νέα, αφόδευση, τσάντα στο χέρι, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, το "βρουμ" της μηχανής και ένας σταθμός που παίζει μουσικές εν μέσω χαρούμενης ή θυμωμένης εκφώνησης.

Και ύστερα γραφείο, πάλι καφέδες, αστεία, e-mails, συσκέψεις, τηλέφωνα, χαιρετισμούς, οδήγηση, επιστροφές...
Τα Σαββατοκύριακα θέλω να περνούν γρήγορα. Κι οι καθημερινές γρηγορότερα.
Κι έτσι κυλούν οι μέρες, άδειες, συνηθισμένες, άσκοπες...

Θέλω να αλλάξω ξυπνητήρι, να βάλω ένα που θα με ξυπνάει με ένα ποίημα που να λέει πόσο όμορφη είναι η ζωή. Κάθε μέρα κι άλλο ποίημα, αλλά με το ίδιο θέμα.
Η επανάληψη θα με πείσει πως έτσι είναι!

Θέλω κι ένα άλλο ρολόι, να με πηγαίνει πίσω με ένα κούρδισμα, σε χρόνια που λησμόνησα, στις παρέες που έχασα, στους έρωτες που έσβησαν.
Πως την λέγανε αλήθεια τη πρώτη μου αγάπη;
Που να είναι τώρα, πως να μοιάζει;

Γιατί περνάει ο χρόνος;
Γιατί μετράμε αντίστροφα;
Τι πρέπει να προλάβω να κάνω μέχρι να πεθάνω;
Γιατί κωλοβαράμε, κάνουμε παιδιά, μαζεύουμε λεφτά;
Ποιά είναι η αποστολή ρε παιδιά;
Που χάθηκαν οι οδηγίες;
...........................................
Είπα να σταματήσω τα uploads αλλά ο γιός μου φρόντισε να μου χαρίσει ένα βινύλιο που το έψαχνα καιρό. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Γιάννη Παλαμίδα "Σινερομάντζα", είναι πλέον προσβάσιμος στους φίλους μου!


Βγήκε το 1986, έχει κάποια ενδιαφέροντα τραγούδια, αλλά και κάποια ιδιαίτερα που ίσως δεν θα αρέσουν σε όλους. Εγώ είχα και έχω κολλήσει με το "Όταν η Γη θα εκραγεί".

Βάζω ένα λινκ για να το ακούσετε!

Για τον Γιάννη...

Τον τελευταίο καιρό η Παρασκευή στη δουλειά δεν μοιάζει με το ευχάριστο ξεκίνημα για το διήμερο ξεκούρασης που ακολουθεί. Κοιτάμε τη πόρτα και συχνά το ρολόι, μα δεν περιμένουμε την ώρα της αναχώρησης. Κοιτάμε ο ένας τον άλλον σαν να μετριόμαστε να βρούμε αν μας λείπει κανείς. Όταν χτυπάει στο pc η ειδοποίηση πως ήρθε νέο e-mail, ανοίγουμε το ταχυδρομείο με δισταγμό.
Ακόμα κι αν βρούμε κερασμένα σοκολατάκια στο πάγκο, μοιάζουν σαν να 'ναι ποτισμένα δηλητήριο.
Το τελευταίο καιρό μετράμε τα βλέμματα - δείχνουν τις αντοχές.
Το χαμηλωμένο βλέμμα του συνάδελφου, φέρνει κόμπο στο λαιμό.
Ένα κιβώτιο μισογεμάτο με φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα, μοιάζει με στόμα που χάσκει να σε κατασπαράξει.
Είναι συνάδελφοι που δεν αντέχουν πια…
Μανάδες με κουτσούβελα στα σχολεία και τα φροντιστήρια, άντρες με δάνεια να τους πιάνουν από το λαιμό κι αφεντικά με ύφος απαξιωτικό και γλώσσα αλλότρια και κρύα.
Ο Γιάννης τα παράτησε σήμερα γιατί έτσι αποφάσισε αυτός... Τον ήξερα 10 χρόνια. Αγάπησα τη ψυχή του, το πνεύμα του, τη συντροφικότητα, τον αυτοσαρκασμό του. Δεν κάναμε πολύ παρέα, μα σαν ερχόταν για τσιγάρο, σαν να άνθιζε η συντροφιά με χαμόγελα.
Είναι ξεροκέφαλος, είναι περήφανος, είναι αγωνιστής.
Ας είναι το σημερινό τέλος μια αρχή για τα καλύτερα που θα 'ρθουν.

Μ' ένα τραγούδι ως κατευόδιο που του πάει πολύ (κι ας μην είναι Σαλονικιός)

Τι σημαίνει τελικά "αντιμνημονιακός";

Η ερώτηση τέθηκε σε κάποιο σχόλιο φίλου στο Facebook.

Ακολούθησε ένας χείμαρρος σχολίων σοβαρών, αστείων, επιθετικών, διευκρινιστικών, διαξιφισμοί και μπινελίκια, εκτόνωση δηλαδή των εμπλεκομένων.

Ας γράψω κι εγώ τη μαλακία μου με ιατρική προσέγγιση, αφού μιλάμε για κράτος στην εντατική:

Αντιμνημονιακός λοιπόν για μένα, είναι ο ασθενής αυτός που αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση του είναι δύσκολη, ίσως και μη αναστρέψιμη. 

Ταυτόχρονα αντιλαμβάνεται ότι η αγωγή που του συνέστησε ο θεράπων ιατρός του, δεν αποδίδει. 
Παίρνει τα χάπια του κάθε μέρα, έκοψε φαγητό, τσιγάρο και σεξ, αλλά παρά τις διαβεβαιώσεις, νοιώθει να τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του.
Ή το φάρμακο είναι λάθος ή ο γιατρός αλμπάνης!

Κι εντάξει, ο γιατρός επιστήμονας είναι, κάτι θα ξέρει παραπάνω, σκέφτεται...

Μήπως φταίει η συνταγή;

Μήπως έτσι πάει μιαν ώρα αρχύτερα στα θυμαράκια; 

ΕΔΩ αρχίζει να αμφισβητεί...

Θα μπορούσε να είναι ο ανίατος ασθενής που έχοντας κάκιστη ποιότητα ζωής αποφασίζει να σταματήσει την αγωγή, ενδεχομένως να δοκιμάσει ένα πειραματικό φάρμακο με πιθανότητα επιτυχίας μικρή αλλά υπαρκτή ή κάνει ευθανασία. 

Μια άλλη πιθανή επιλογή που ίσως περνάει από το μυαλό του είναι να την κοπανίσει νύχτα, να αποσυνδέσει καθετήρες και βελόνες, να βγάλει εισιτήριο για τις Μπαχάμες, να φάει και τα τελευταία του φράγκα σε απολαύσεις και τελευταίες επιθυμίες ώστε να πάει τουλάχιστον χορτάτος.

ΕΔΩ παίρνει αποφάσεις... 

Αυτός ο τύπος είναι ο αντιμνημονιακός...

Μπορεί να μην έχει σενάριο ή να έχει πολλά, κάποια ίσως μη εφικτά λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του, όμως ξέρει τι του φταίει: 

Η συνταγή!!

Άλλωστε, διάβασε ότι όπου δοκιμάστηκε η συνταγή απέτυχε, ακόμα και σε πιο συνεπείς από αυτόν ασθενείς. Οι ίδιοι που ανακάλυψαν τη συγκεκριμένη αγωγή διαπιστώνουν και παραδέχονται στα συγγράμματα τους ότι τελικά το Φάρμακο είναι Φαρμάκι, ελάχιστης αποτελεσματικότητας και τρομερών παρενεργειών...
Αντιμνημονιακός λοιπόν είναι ο ασθενής που θα πάρει τις αποφάσεις και τη τύχη στα χέρια του. Μπορεί να αφήσει τα εγκόσμια σύντομα, αλλά θα το κάνει με τη βούληση και την αξιοπρέπεια του.
Μπορεί φυσικά και να σωθεί...


Και μια τελευταία σκέψη, έξω από το παραπάνω παράδειγμα:
Έστω ότι χρωστώ σε μία τράπεζα και δεν είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου.
Κάνω λοιπόν διακανονισμό ή παίρνω νέο δάνειο.
Η τράπεζα έχει απαίτηση να παίρνει τους τόκους της στην ώρα τους. ΟΚ μέχρι εδώ.
Από που κι ως που όμως έχει δικαίωμα να μου υποδείξει ΠΩΣ θα κάνω οικονομία στο σπιτικό μου; Εγώ ΝΑΙ, δεσμεύομαι ότι τέλος του μήνα θα πληρώνω κανονικά - κι αν δεν πληρώσω ας έρθει να μου κάνει κατάσχεση.
Όμως Το ΠΩΣ θα κάνω οικονομία, ΠΟΥ θα τα βρω είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΘΕΜΑ!
Υποδείξεις για το τι θα φάω, τι θα ξοδέψω, τι θα κόψω, ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ!
Αυτή την "εξήγηση" θα ήθελα να κάναμε ως λαός...