Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Schmetterling. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Schmetterling. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

6 Ιουλίου 2007

ΜΑΛΑΚΑΣΑ AFTER..



Τι είδε και άκουσε ο μπαμπάς στη συναυλία:
  • Τεράστιο πλήθος, κάθε λογής, κάθε ηλικίας.
  • Άπειρες μπύρες, το παραδοσιακό ποτό ενός μεταλά, χαρακτηριστικό γνώρισμα του οποίου είναι, πέρα από το μακρύ μαλλί, η μπυρο-κοιλία (ειδικά στους +40)
  • Τους νεότερους funs γεμάτους tatoo, piercing και t-shirts με το σύνολο των metal συγκροτημάτων του πλανήτη
  • Διάφορες μυρωδιές καπνών και άλλων χόρτων που καπνίζονται (ειδικά όταν το κοινό έφτασε στο τσακίρ-κέφι)
  • Πολύς "ολέθριος" χορός (σπρώξιμο-κουτουλιά-σπρώξιμο-παραπατώ και πέφτω και ξανασηκώνομαι και τούμπαλιν) με ανάλογο κουρνιαχτό, ειδικά μπροστά, εκεί που μαζεύτηκε η φανατίλα των Metallica
  • Look "σαν να μη πέρασε μια μέρα" από τον παππού στον εγγονό, σταθερή αξία τζιν, t-shirt, αθλητικό παπούτσι (ή μπότα)
  • Ιπτάμενες φουσκωμένες καπότες (!) ως σπέσιαλ εφέ, αφού για αυτό φρόντισε γνωστή εταιρεία που είχε την ιδέα να τις μοιράσει στην είσοδο.
  • Τα κινητά να έχουν αντικαταστήσει τους αναπτήρες στα τραγούδια-ύμνους: Ο αναπτήρας καίει και τα χέρια, το κινητό τραβάει και βίντεο, άρα είναι προφανής η επιλογή του οπαδού
  • Οι Metallica βετεράνοι πλέον, καλοί επαγγελματίες και χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού, γούσταραν το κοινό και το έδειξαν και έτσι περάσαμε όλοι καλά. Έπαιξαν πολλά παλιά, λιγότερα καινούργια, όλα τα πολύ αγαπημένα, ΔΕΝ έπαιξαν όμως το Unforgiven..
  • Ο χώρος και ο ήχος καλός, όπως και η πρόσβαση, αν και το πήξιμο στο τέλος δεν το γλυτώνεις
Γενικά τώρα: Tο μέταλλο δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και εξέλιξης της μουσικής. Είναι καθαρή εκτόνωση. Οι funs αυτό εκτιμούν, αυτό γνωρίζουν και αυτό εμπιστεύονται: Σίγουρα πράγματα και γνώριμα. Το ίδιο άλλωστε κάνουν και οι φίλοι των blues, της ρέγκε, του ρεμπέτικου. Γι' αυτό και έχουν σταθερούς φανατικούς φίλους αλλά και φανατικούς εχθρούς. Για μένα, ως ακροατή, μπορεί να καλύψει κάποιες στιγμές διασκέδασης και εκτόνωσης, αλλά δεν αποτελεί, σαφώς, τον μουσικό μου γαλαξία. Είναι απλά ένα από τα αστεράκια του.

Καταλαβαίνετε πως επιβίωσα...
(εντάξει με πόνεσαν τα πόδια μου, αλλά πόνεσαν και του πιτσιρικά)

Για το Σ/Κ ανεβάζω το μοναδικό LP των SCHMETTERLING "FEELING FUNNY"



Ο δίσκος αυτός βγήκε το '86. Είχε μεσολαβήσει ένα και μοναδικό single (υπάρχει στο αρχείο, ανατρέξτε στο post εκείνο για περισσότερα). Μέτρια δουλειά, αλλά για τους φίλους που μαζεύουν υλικό από την ιστορία του ελληνικού ροκ, είναι μια χαρά!
Εδώ το αρχείο!

23 Μαΐου 2007

ΠΑΙΞΤΕ ΜΠΑΛΑ ΡΕ!



Ο παραπάνω τίτλος είναι προτροπή στους δύο μονομάχους του σημερινού τελικού, ώστε να μας αποζημιώσουν για την ταλαιπωρία που τρώμε το τελευταίο διήμερο, οι διερχόμενοι την "κόκκινη ζώνη" της Κηφισίας, Κύμης και Αττικής Οδού.

Νομίζω ότι το παράκαναν τα όργανα.. αλλά η πλάκα θα είναι το ξύλο σήμερα, να πέσει μεταξύ τους (απεργοί έναντι φρουρών του ΟΑΚΑ) και οι φίλαθλοι ιταλοί, άγγλοι και έλληνες να τους τραβούν αναμνηστικές φωτογραφίες!

Καλές είναι οι γιορτές και η χαρούμενη ατμόσφαιρα σε μια κατά τα άλλα γκρίζα πόλη, μα δυστυχώς είναι σπάνιες και κοστίζουν πολύ! Διάβασα σε ένα άρθρο του Φ. Συρίγου για τις υποχρεώσεις της Αθήνας προς την UEFA και τα έσοδα που θα έχουν αυτοί και όχι βέβαια εμείς και "φόρτωσα". Ισχύει το: Τα δικά μας - δικά μας και τα δικά σας - δικά μας!
Τα συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν στην Κα Μπακογιάννη που φρόντισε για αυτή την εξαιρετικά προσοδοφόρα (...) για τον δήμο της Αθήνας και τους πολίτες της, συμφωνία.

Ραντεβού λοιπόν το βράδυ, σ' ένα κλασσικό αντρικό ραντεβού με πίτσες, μπύρες, φωνές και χαβαλέ. Οι κυρίες ας κάνουν υπομονή, τελειώνει άλλωστε και η σεζόν!

Σήμερα το αρχείο της Μουσικής Κιβωτού διαθέτει:
1. Το μοναδικό σινγκλ των SCHMETTERLING που περιέχει δύο τραγούδια τα: Low Down και White Button Relay.

Λίγα λόγια για το συγκρότημα (ό,τι βρήκα και θυμάμαι): Δραστηριοποιήθηκαν μεταξύ '79 και '83 παίζοντας τεχνορόκ (κάτι δηλαδή κοντά στο στιλ των E.L.P., Eloy κλπ που ήταν άλλωστε πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα). Έβγαλαν ένα 45άρι ('81) και ένα LP που βγήκε το '86 αφού είχαν ήδη διαλυθεί. Κυρίαρχη μορφή στο γκρουπ και βασικός συνθέτης ήταν ο Αλέξης Παπαλάμπρου (πλήκτρα, τραγούδι). Άλλα βασικά μέλη ήταν οι: Λάκης Ντελιογλάννης (κιθάρες), Θέμης Παλατζόγλου (σαξόφωνο) και Δημήτρης Δημητράκας (ντραμς) - ο πανταχού παρών στην ελληνική ροκ σκηνή. Κατά καιρούς η σύνθεση άλλαζε, υπήρχαν αρκετές προστριβές και έτσι σύντομα έκλεισε το "μαγαζί". Ο ήχος τους και η κακή ηχογράφηση, ίσως απογοητεύσουν τους νεώτερους φίλους, δεν παύει όμως να έχει μια ιστορική αξία.
Διαβάστε συνεντεύξεις τους και δείτε αφίσες στο προσεγμένο site του Δημητράκα.
Eδώ το single!

2. Το εξαιρετικό ντεμπούτο - άλμπουμ, ενός μουσικού-φάντασμα ακόμα και την περίοδο εκείνη, του Γιάννη Μπελτέκα.


Ο μουσικός αυτός πρέπει να έκανε από καθόλου ως ελάχιστα live, έφτιαξε δύο πολύ καλούς δίσκους με φρέσκο ήχο και εξαιρετικό στίχο και μετά εξαφανίστηκε. Σήμερα ανεβάζω τον πρώτο: YANNIS BELTEKAS ('81) και έπεται ο δεύτερος σύντομα. Παρά το ψάξιμο στο διαδίκτυο δεν βρήκα πληροφορίες για τον Μπελτέκα. Είχα διαβάσει κάπου ότι η βάση του ήταν το Παγκράτι και όπως αναφέρει ο δίσκος, παραγωγός του ήταν ο Γιώργος Κύβελος. Οι μουσικοί που παίζουν στον δίσκο είναι ο Νίκος Πορτοκάλογλου (!) (μπάσο), ο Νίκος Αντύπας (!) (ντραμς) και ο ίδιος ο μουσικός (κιθάρες, πλήκτρα, τραγούδι) . Όποιος φίλος έχει περισσότερες πληροφορίες, ας βοηθήσει!
Το αρχείο είναι εδώ!

Kαλή ακρόαση!

Μουσική υπόκρουση, τι άλλο:
You'll never walk alone με Gerry and the Pacemakers
(καρφώθηκα ότι υποστηρίζω Liverpool?)