Είναι το τέλος του κόσμου που ξέρουμε.................... ή η γκρίνια ενός τύπου που μόλις έγινε 45?

Πέρασαν κι αυτά τα γενέθλια...
Τώρα πλέον είμαι 45 και κάτι...
Όχι ότι αλλάζει και κάτι, αρκεί που νοιώθω 25άρης και είμαι καλά στην υγεία μου.
Έχω μια ωραία οικογένεια και μερικούς καλούς φίλους...
Η δουλειά μου δίνει ένα καλό εισόδημα για να τα βγάλω πέρα και μερικές φορές μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράσω τη δημιουργικότητα και κάποιες ιδέες μου.
Το τριπάκι του "ευζήν" δεν με έχει αγγίξει ακόμα, ούτε και το άγχος της καριέρας.
Θεωρώ τον εαυτό μου τίμιο και τηρώ κάποιες αρχές.
Είμαι καλά, περνάω καλά, κι αυτό είναι που με κρατάει άγρυπνο κάποιες νύχτες.
Είμαι καλά, περνάω καλά, όταν υπάρχουν συνάνθρωποι μου που δεν έχουν ούτε τα βασικά για την επιβίωση τους.
Όταν ο κόσμος σείεται συθέμελα, όταν έρχονται τα πάνω-κάτω, εγώ μετρώ ανάποδα το χρόνο για το τέλος του ορισμού της ευτυχίας που μου έμαθαν...
Κοιτάω τα αθώα μάτια των παιδιών μου και δεν κοιμάμαι , γι' αυτά που θα δουν και γι' αυτά που θα ζήσουν. Γι' αυτά που θα κληρονομήσουν από ανόητους γονείς, από ανόητους αρχηγούς, από ανόητα δίποδα που πίστεψαν πως αποτελούν τη κορύφωση της εξέλιξης της ζωής σ' αυτόν το πλανήτη...

Είναι το τέλος αυτού του κόσμου που ξέρουμε...
Αν δεν μας πάρει ο διάολος με την οικονομία, θα μας ξεράσει η Γαία ως άχρηστα καρκινικά κύτταρα. Όταν ο αγώνας για την επιβίωση θα αντικαταστήσει τους αγώνες για δόξα και χρήμα - και δυστυχώς ο χρόνος είναι κοντά - όλες οι fake απολαύσεις των αφισών και των διαφημιστικών μηνυμάτων θα μοιάζουν με ανόητα ευφυολογήματα...

Έγινα 45 και νοιώθω τυχερός για όσα έζησα, μόνο φοβάμαι το αύριο... (το ΄πε κι ο Διονύσης κάποτε...)
Μάνα σ΄ευχαριστώ! και σου χαρίζω αυτό το τραγούδι:

..............................................................
Ο Σταμάτης Μεσημέρης μου έστειλε ακριβό υλικό καρδιάς, πού προσφέρει χωρίς ανταπόδοση στους φίλους και τις φίλες που θα το εκτιμήσουν.
Τον ευχαριστώ, είναι σαν δώρο γενεθλίων!
Με τιμά η συμπάθεια του στην Κιβωτό!
Εδώ θα βρείτε ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις του!

Οι τίτλοι των τραγουδιών:
Δικαίωμα στο όνειρο, Ρεμπετ-ω-μπλουζ, Βατομουρίαση, Είπαν...λόγια, Φυσαρμόνικα στο δωμάτιο 13, Η Μάρω της ομίχλης, Που να στα λέω, Αριστοφάνης, Ρυτίδες

OΔΗΓΩ ΚΑΙ ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!

Προχτές όπως κάθε απόγευμα οδηγούσα στην εθνική επιστρέφοντας στη βάση μου. Με την αλλαγή της ώρας βραδιάζει νωρίς κι όταν οδηγώ μόνος φτιάχνω το προσωπικό μου soundtrack και φεύγω λίγο πιο πάνω από τη Σφαίρα, χαμένος μεταξύ άστρων και νεφελωμάτων, ενώ ταυτόχρονα το φθαρτό κορμί μου κρατάει τα μπόσικα και το τιμόνι με το μυαλό να φροντίζει για την επιβίωση μου, δίνοντας τις σχετικές οδηγίες σε χέρια και πόδια.
Αν δεν δούλευε κι αυτό στον αυτόματο πιλότο, θα με είχαν βρει σε κάποιο χαντάκι, ματωμένο μα χαμογελαστό.
Πρόλαβα τις τεράστιες κασέτες των φορτηγών αλλά τότε ήμουν πιτσιρίκι και δεν οδηγούσα. Τις χάζευα στα κασετάδικα της Ομόνοιας - σαν μπουγάτσες έμοιαζαν και είχαν χάλια ήχο. Στο πρώτο μου αμάξι είχα κασετόφωνο. Με τα χρόνια αντικαταστάθηκε από το cdplayer κι αυτό από το mp3player. Όπως και να 'χει "μούγκα" δεν πάω ούτε ένα χιλιόμετρο.
"Καίω" μουσική και σε πάω στην άκρη του κόσμου οδηγώντας, γίνομαι ταξιτζής, νταλικιέρης, ταξιδεύω όλη τη νύχτα χωρίς καφέ ως τα σύνορα και πέρα από αυτά, φτάνει να έχω τη μουσική συνεπιβάτη.
Τις νυχτερινές ώρες διαλέγω παλιά λαϊκά , όχι ρεμπέτικα, αλλά εκείνα τα αδικημένα της δεκαετίας του 70. Ρίχνω το επίπεδο που λέει κι ο Δημήτρης κι αφήνομαι σε ανεκπλήρωτους έρωτες, σε χωρισμούς, σ' αγάπες μοναδικές και πάθη, έτσι όπως τα ζούσε τραγουδώντας τα ο Τόλης, ο Πουλόπουλος, ο Μητροπάνος, ο Στράτος, ο Μυτιληναίος, ο Ρεπάνης κι άλλοι.
Καμιά φορά πάλι ξεχωρίζω τη συλλογή με τους αγαπημένους μελωδούς: τον Μάνο Λοϊζο, τον Κουγιουμτζή, τον Καλδάρα, τον Πλέσσα και γίνομαι ντροπαλό ερωτευμένο σχολιαρούδι με κόκκινα από ντροπή μάγουλα στο πρώτο ραντεβού.
Κι άλλοτε παίζω Παύλο, Τρύπες και Σπαθιά και Skynyrd και Ramones και ροκαμπίλια γίνομαι ντράμερ, κάνω το γκάζι μπότα και το ταμπλό τύμπανα.
Κι όταν είμαι στις μαύρες μου έρχονται κοντά μου ο Cohen, o Tom Waits κι ο Johnny Cash για παρέα και κουράγιο. Έτσι ταξιδεύω τα βράδια με το προσωπικό τετράτροχο jukebox μου στο καθημερινό δρομολόγιο Αθήνα - Κορινθία.

...Χαμήλωσα την ένταση κι είπα του Σωκράτη να κρατήσει τα "Πάγια" για αργότερα.. Κάποιος ένστολος διακόπτει το εικονικό live μου και κάνει σήμα να βγω στην άκρη..
προσγειώνομαι απότομα ακολουθώντας τον "αεροδιάδρομο" με το φως του περιπολικού που αναβοσβήνει...
Πάλι την πάτησα και το 'ριξα έξω.. αλλά το όργανο της τάξης φρόντισε να με επαναφέρει στη πραγματικότητα! Ανοίγω το ντουλαπάκι να βρω την άδεια οδήγησης και βγαίνω στην υγρασία της Εθνικής...

Μουσική για τους φίλους μου:
Ανεβάζω τα υπόλοιπα από τον Μεσημέρη. Ξανα-ανεβάζω την "Απόδραση" και το "Μεθάω"με περασμένους πλέον τους τίτλους, το "Άγριο πλήθος" του '94 καθώς και το τετραπλό live του 2000: "Oνείρου χρώματα που ταξιδεύει ο καπνός του ινδιάνου".
Τα links είναι:
ΑΠΟΔΡΑΣΗ
ΜΕΘΑΩ
ΑΓΡΙΟ ΠΛΗΘΟΣ
ΟΝΕΙΡΟΥ ΧΡΩΜΑΤΑ.. ΤΟ ΕΡΩΤΟΒΡΟΧΙ
ΟΝΕΙΡΟΥ ΧΡΩΜΑΤΑ.. ΤΟ ΚΑΡΕ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ
ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ.. VENCEREMOS
ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ.. ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ
εξώφυλλα 4πλού cd

Καλό Σ/Κ και καλή ακρόαση!
Γεια σας πότες της στρογγυλής τραπέζης!

EΣΕΙΣ ΑΡΙΩΝ - ΕΜΕΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗ ΜΕΣΗΜΕΡΗ!

Όταν το δήθεν ελληνικό και δήθεν τραγούδι αυτό-βραβεύεται σαν να αυτο-ικανοποιείται...
Όταν ο Χατζηγιάννης και να κλάσει σε ρεμίξ θα γίνει πλατινένιος...
Όταν έχουμε μπερδέψει λαϊκό, ποπ, εναλλακτικό, παραδοσιακό σε ένα αχταρμά "σουβλάκι απ' όλα"...
Όταν ο Ψινάκης σέρνει τη φραγκάτη γελοιότητα του στη πίστα, αλλά μας ενοχλεί η παρουσία του θίασου του "Je t'aime"...

Όταν αντιλαμβάνεσαι το θάνατο της τέχνης στην Ελλάδα από τη δυσοσμία του ακίνητου και σάπιου κορμιού της..
Τότε ακούς ιδρωμένες ανάσες.. παιδιών σε υπόγεια προβάδικα
και βραχνές φωνές από κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα..
και πιστεύεις πως ίσως, που ξέρεις.. "τα πιο όμορφα τραγούδια δεν τα έχουμε ακόμα τραγουδήσει".
Και ξάφνου φτάνει ως καλός οιωνός, με το ταχυδρομείο, υλικό ενός σπουδαίου δημιουργού του Σταμάτη Μεσημέρη, εξαφανισμένο από τη βιομηχανία του δίσκου εδώ και χρόνια!
Κι ακούς λόγια και τραγούδια που σου θυμίζουν το αληθινό τραγούδι με έμπνευση, πάθος και ψυχή!

Σταμάτη σ' ευχαριστώ για το αντίδωρο - αντίδοτο που μου χάρισες, και επέτρεψε μου να αποκαλύψω το μικρό ευγενικό σου σημείωμα:

"Με χαρά μου, μέσω μιας παρέας παιδιών που με ακολουθεί στις συναυλίες και τη δισκογραφία σας στέλνω αυτό το υλικό που δεν μπορεί να το προμηθευτεί κάποιος που θα ήθελε, λόγω του ότι αρνούμαι την διάθεση του ή την επανακυκλοφορία του με όρους υποτιμητικά ληστρικούς για τον κόσμο που αγοράζει πάντα υπερτιμημένα. Μακάρι να φτάσει και στο τελευταίο χωριό αυτού του τόπου σε εραστές άλλων ονείρων.
Έχετε τη συγκατάθεση μου για αυτά που σας στέλνω να τα ανεβάσετε στη σελίδα σας".

Με χαρά και ένα αίσθημα δικαίωσης αυτής της προσπάθειας που ξεκίνησα εδώ και 1 1/2 χρόνο σας προσφέρω σήμερα 2 από τους 4 δίσκους που παρέλαβα. Θα ακολουθήσουν οι υπόλοιποι σύντομα. Δεν τους ανέβασα όλους μαζί για δύο λόγους:
Πρώτος και σοβαρός - για να αφιερώσουμε χρόνο στην ακρόαση τους (αφού οι περισσότεροι κατεβάζουμε και αγοράζουμε δεκάδες δίσκους που δεν προλαβαίνουμε καλά-καλά να τους ακούσουμε ούτε στο "φτερό") και δεύτερος και α-σόβαρος: γιατί δεν προλαβαίνωωωω... έπεσε δουλειά!
Μου λείπουν τα εξώφυλλα.. όποιος τα έχει ας τα προσφέρει.
Οι δίσκοι:
ΜΕΘΑΩ ΣΤΙΣ ΡΩΓΜΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (1989) και
AΠΟΔΡΑΣΗ (1991) (το διόρθωσα...)

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Σταμάτη Μεσημέρη μπορείτε να διαβάσετε εδώ!
Καλή ακρόαση!